Scouting en de JOTA

Vorige week Zondag hebben we meegedaan aan de JOTA van scouting. We waren op bezoek bij de President Roosevelt groep. Een speciale groep voor Gehandicapte scouts. Dat doen we al een jaar of 4 en meestal was onze vorige Boxer Beethoven daar ook bij iets wat de scout erg leuk vonden. Dit jaar hebben we de 2 stuiterballen maar mee genomen. Iets wat voor scouts en stuiterballen een hele ervaring was. Nu rijd een vriendin van ons in een rolsstoel dus die 2 waren dat al een beetje gewend maar ja zoveel tegelijk ...., maar we hebben niet gemerkt dat de pups daar problemen mee hadden. Er is geen enkele keer over een staart gereden iets wat ons zeer verwonderd heeft. Tussen de kinderen en de pups ging het ook goed. En dat was eigenlijk het voornaamste. Na afloop namen we 2 oververmoeide hondjes mee naar huis, die we een dag niet meer gezien hebben.

Ze worden groot.

Was het in het begin zo leuk omdat alles nieuw was en met alle troubles en zo, je een uitweg vond in het schrijven dan is dat eigenlijk nog wel zo. Maar de tijd om een stukje te schrijven ontbrak me en ik was ook erg moe van de medicijnen.
Maar ze raken ingeburgert de 2 ratdraaiers en ze worden ouder. Maar het zijn nog wel pups en we gaan nu ook duidelijk verschillen zien.
Ze zijn nu vaker binnen dan buiten en ik let niet meer zoveel op ze als buiten zijn.
De drukke Beethoven begin wat rustiger te worden en is ook niet meer zo bijterig, al kan die me nog steeds verrassen met een hap naar mijn buik. Maar hij bijt niet meer door en hij doet het ook meer speels. Daar is ook zijn broer erg blij mee waardoor de knokpartijen wat rustiger en niet zo fel meer zijn.
Niet dat de strijd tussen de 2 beslist is, nee dat niet ze doen voor elkaar niets onder en soms worden speeltjes even van strategisch belang. Waarop ik het even opzij leg tot de gemoederen weer bedaard zijn.